Byłem dzisiaj w kinie na "Powstaniu 44". Co ciekawsze był ze mną mój ojciec, który jako mały chłopiec widział powstanie na własne oczy. Teraz mógł obejrzeć film i doznać pewnych wzruszeń. I to jest super, że starszy człowiek mógł zobaczyć autentyczną kronikę dramatycznych wydarzeń ze swojego dzieciństwa. Cieszę się, że mogliśmy razem iść do kina, albowiem ostatnio byliśmy w kinie razem 34 lata temu. Obejrzeliśmy film "Bitwa o Midway" w kinie Moskwa. To taka zręczna fabuła, teraz zaś obejrzeliśmy dokument o mieście, które kochamy obydwaj, ale każdy z nas inaczej.
Co jest największą wartością Powstania 44? Autentyzm? Nie. Jakość zdjęć? Nie. No więc co? Bardzo krytyczny obraz idei powstania warszawskiego jako takiego. Generał Monter nigdy nie powinien wydać rozkazu o wybuchu powstania. Najważniejsza scena w tym filmie to pokazane zwłoki ludności cywilnej, które leżą. W nieładzie. jedne na drugich. Mężczyźni, kobiety i dzieci. I cisza. Po powstaniu. A Sowieci stoją za mostem, tam gdzie teraz jest Stadion Narodowy. I nic. Powstanie to najwspanialszy prezent polskiego państwa podziemnego dla Stalina. Jestem krytyczny w stosunku do powstania, bo uważam, że nie ma takiej idei, która pozwala mordować ludzi. I bez względu czy to byli Niemcy, czy Polacy. Wojsko, wermacht, powstańcy, czy cywile oni wszyscy byli mordercami.
Wojna to straszna rzecz. Zabija ludzi. Rani ich. Niszczy miasto. W początkowej scenie filmu widać młodą dziewczynę, z czarną przepaską na oku. Znaczy straciła je już wcześniej. Jeśli straciła je w walce, to czy warto oddać oko za ideę? Nie wiem.
Jeszcze nie raz na blogu wrócę do tego filmu bo warto.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz